Na bijna twintig jaar als rouwtherapeut gewerkt te hebben vind ik het leuk om mijn kennis over te dragen. Niet alleen via trainingen, maar ook rechtstreeks in een één op één contact met andere therapeuten. Voor mij valt dit onder de noemer: begeleid de begeleider.

Er zijn en komen steeds meer professionals die met rouw bezig zijn. En er worden categorieen aangebracht. Er zijn rouwzorgers, rouwbegeleiders en rouwtherapeuten.

En iedereen heeft zijn eigen grenzen tot waar hij kan behandelen. Soms kunnen die grenzen best opgerekt worden, omdat er een grens wordt bereikt die voortkomt uit eigen blokkades, of een blokkade in het proces.

Dan kom ik in beeld. Zie het als een soort supervisie. We gaan samen in gesprek en kijken waar je tegenaan loopt in je werk. Maar ook kunnen we bespreken wat je wellicht over het hoofd ziet in de begeleiding. Waardoor je daarna met je client weer verder kunt. Het kan uiteraard ook zijn dat ik juist zou aanraden om door te verwijzen.

De therapeuten/coaches/begeleiders die ik tot nu toe heb begeleid ervaren mij als praktisch en helder. Ik luister naar wat men zegt en ben vaak in staat de vinger op de ‘zere’ plek te leggen.

Dit betekent groei voor jou als begeleider, maar zeker ook groei voor jouw client, omdat je daarna weer met hen verder kan!