Houd moed houd hoop

Hoe ontzettend moeilijk is het om de motivatie te vinden ‘iets’ te gaan doen als je diep zit. Op het allerdiepste van het allerdiepste. Als je denkt “laat mij maar met rust, ik zit mijn tijd wel uit” of, “ik vind het prima als ik morgen niet meer wakker word”.

Einstein zei het al “wat het brein zelf veroorzaakt, lost het brein zelf niet op”. Het kan zo fijn zijn om ‘voorbeelden’ te hebben van mensen die van ver komen. Die zelf zo diep hebben gezeten en die er weer helemaal ‘zijn’. Die van daaruit mooie dingen hebben neergezet. Ik denk aan grote namen. Namen die zo groot zijn dat hun verhaal bijna niet waar lijkt te zijn, toch komen ze van ver.

Tony Robbins had verschillende vaderfiguren en een moeder die hem sloeg en op straat zette. Heb je nog nooit van hem gehoord? Zoek hem op. Hij wordt betiteld als de meest bekende (Amerikaanse) succes coach.

Eckhart Tolle werd op het diepste van zijn depressie, toen hij bijna een einde aan zijn leven wilde maken, op een ochtend wakker en dacht: het ‘nu’ is alles wat ik heb. Lees zijn prachtige boek “De kracht van het nu”. Vele, vele mensen zijn hierdoor geholpen.

Byron Katie, een zelfde soort verhaal als Eckhart Tolle en zij kwam met de vier vragen “is het waar. Kun je absoluut zeker weten dat het waar is. Wie ben je als je die gedachte hebt? Wie zou je zijn als je die gedachte niet hebt”. (het is natuurlijk genuanceerder dan dat).

Dr Joe Dispenza brak zijn rug bij een fiets ongeluk en zou nooit meer kunnen lopen. Vanuit die diepte is hij zichzelf (!) gaan genezen.

Dankbaarheid speelt daar een grote factor in.

Als jij op het diepste zit, of het gevoel hebt die kant op te gaan, zoek deze mensen eens online op. Er is heel veel gratis materiaal van ze te vinden. Kijk wat je aanspreekt, doe het na.

Het gebeurt altijd in hele kleine stapjes. Dus denk nu niet dat morgen je leven veranderd is en alles ‘goed’ is. Echt niet.

Bij mij startte het ooit (echt lang geleden) door iedere ochtend als ik mijn ogen open deed mijn mond in een glimlach te trekken. Hartstikke nep, tuurlijk, maar het bracht mijn focus wel naar iets anders.

Ik ben ondertussen op een punt dat ik heel veel heb om dankbaar voor te zijn. En hoe erg en stom het wellicht ook klinkt: ook dankbaar voor alles wat in mijn leven is gebeurd “the good, the bad and the ugly”.

Uiteraard hoop ik dat jij, ooit, datzelfde kunt gaan zeggen. Dit is geen N=1 verhaal: ik heb het de afgelopen 25 jaar al heel vaak gehoord in mijn praktijk en nu ook bij mijn cursisten in de academie die zelf ook weer van hun “mess hun message” willen maken.

Houd hoop en houd moed.

Laat me weten of jij een van deze mensen kent en eventueel volgt? En zo ja, wat heeft het jou gebracht? Of heb je andere inspiratie?