Filmportretten met Herinneringen-enzo

Doodgaan, daar praten we liever niet over. Toch is de realiteit soms onvermijdelijk. Bijvoorbeeld als je ongeneeslijk ziek bent en weet dat je gaat sterven. Na de dood blijven nabestaanden en hun eventuele kinderen achter met vragen en vergeten herinneringen.
 
Hoe was de stem, houding en manier van praten? Maar ook, waar droomde mijn moeder van, waar had mijn vader spijt van, hoe was het om ziek te worden? Ook als de dood onvermijdelijk is, deel je niet alles met elkaar. Ik merkte in de praktijk dat dit met name voor kinderen moeilijk is omdat, naarmate ze opgroeien ze andere vragen hebben. Dit werd de inspiratie om in 2008 te starten met Herinneringen-enzo; filmportretten van mensen die ongeneeslijk ziek zijn.