Als rouw je uit elkaar drijft

Hoe hou je de liefde levend als je kind dood is gegaan, als je voelt dat de rouw je uit elkaar drijft?

In het begin van het ouderschap zweef je. Er is een element van euforie. Wat zou je niet doen voor dat kindje? Alles. En je doet het graag. Je zoekt naar manieren om bij te dragen, om je kind te laten stralen, om het leven zo mooi mogelijk te maken.

En dan gebeurt het ondenkbare. Je verliest je kind.

Waarom partners uit elkaar groeien na het verlies van een kind

Na het verlies van een kind kan het gebeuren dat partners uit elkaar groeien. Sterker nog, soms wordt het je zelfs verteld bij de uitvaart “veel mensen raken elkaar kwijt in het rouwproces”. Geen opbeurende boodschap als je al zo veel verdriet hebt.

Ieder rouwt op zijn eigen manier (open deur). De ene partner gaat volledig op in het verdriet, de ander stort zich juist op het werk of andere afleidingen. De een wil praten, de ander kan het niet. De een rouwt luid, de ander stil.

En langzaam maar zeker verandert de vraag van “hoe gaat het met jou” naar “waarom begrijp je mij niet”.

Waarom zie je niet hoe kapot ik ben?

Waarom doe je alsof er niets is gebeurd?

Waarom kun je niet zijn zoals ik je nodig heb?

De verwachtingen stapelen zich op. En de afstand groeit. Juist nu jullie elkaar zo hard nodig hebben.

Ik zie het zo vaak in mijn praktijk. Partners die naast elkaar op de bank zitten, maar mijlenver van elkaar af staan. Die allebei kapot zijn, maar elkaar niet meer kunnen bereiken. Die zo graag willen dat de ander begrijpt hoe zij rouwen, maar niet meer vragen hoe de ander rouwt.

Het gevoel van verliefd zijn als leidraad

Dus hier is de vraag: Hoe voelde je je toen je verliefd was op je partner?

Want dat gevoel – vrijgevigheid, geduld, nieuwsgierigheid, aanwezigheid – dat is niet alleen voor het begin van een relatie. Dat is een manier van zijn. En juist nu, in het diepste verdriet, heeft jullie relatie die energie zo hard nodig.

Ik weet het. Het is ontzettend moeilijk. Je hebt zelf amper energie. Je bent zelf aan het verdrinken in je eigen verdriet. Hoe kun je dan nog iets geven aan die ander?

Maar misschien is het niet eens over geven. Misschien is het over samen zijn.

Verschillende manieren van rouwen

Want hier zit vaak de crux: jullie rouwen allebei, maar op een compleet andere manier. En als je niet oppast, ga je de manier van rouwen van je partner zien als verkeerd. Of erger nog, als een teken dat hij of zij niet evenveel van jullie kind hield.

De ene partner wil praten, praten, praten. De ander heeft geen woorden. De een huilt elke dag, de ander lijkt te functioneren. De een wil de baby/kinderkamer intact houden, de ander kan er niet meer in komen.

Geen van deze manieren is fout. Het zijn gewoon verschillende manieren om met het ondraaglijke om te gaan.

Kleine keuzes die jullie relatie redden

Relaties die het overleven na het verlies van een kind worden niet gebouwd op grote gebaren. Ze worden gebouwd op bewuste keuzes die je blijft maken, dag na dag, ook als het zo verschrikkelijk zwaar is.

Het gaat over samen op de bank zitten, ook als je geen woorden hebt.

Het gaat over vragen stellen in plaats van verwachten: “Hoe rouw jij eigenlijk? Wat heb je nodig?”

Het gaat over erkennen dat jullie allebei kapot zijn, maar op jullie eigen manier.

Het gaat over ruimte geven voor de verschillen. Jij mag keihard huilen, de ander mag stil zijn. Jij mag praten, de ander mag zwijgen. Jij mag de babykamer intact houden, de ander mag deze anders willen inrichten.

Het gaat over naast elkaar staan in plaats van tegenover elkaar.

Het gaat over nieuwsgierig blijven naar die ander, ook al begrijp je het niet altijd.

Praktische handvatten voor jullie relatie na verlies van een kind

Wat kun je nu concreet doen? Ik geef je een paar handvatten:

Vraag elkaar regelmatig: “Hoe gaat het met jou?” En luister echt naar het antwoord, zonder direct te vergelijken met hoe het met jou gaat.

Vertel elkaar hoe je rouwt: “Ik heb behoefte om veel te praten” of “Ik heb soms even afleiding nodig om het vol te houden”.

Maak ruimte voor verschillende behoeften: “Jij gaat naar de begraafplaats, ik blijf thuis. En dat is allebei goed.”

Blijf elkaar aanraken. Een hand op een schouder. Naast elkaar zitten. Fysieke nabijheid, ook als de emotionele nabijheid even ver weg voelt.

Zoek samen hulp als je merkt dat jullie elkaar kwijtraken. Dat is geen falen, dat is zorgen voor jullie relatie.

En ja, dat vraagt enorm veel. Misschien wel te veel op sommige dagen. En dat mag ook. Maar als je die ene bewuste keuze kunt maken om naar elkaar toe te bewegen in plaats van uit elkaar te groeien… dan is er hoop.

Liefde is een dagelijkse oefening

Want die liefde die je voelde toen je verliefd was? Die vrijgevigheid, dat geduld, die nieuwsgierigheid? Die mag er nu zijn. Voor elkaar. Niet omdat het moet, maar omdat jullie dat samen verdienen. Omdat jullie, juist nu elkaar willen vasthouden, niet loslaten.

Liefde na verlies is geen grote gebaar. Het is een dagelijkse oefening in samen zijn, ook als je kapot bent

Herken je dit? Hoe hou jij de verbinding met je partner levend na het verlies van jullie kind? Laat het me weten, ik lees het graag.